Hoe het begon...


De dag dat jeugdprins Stan de Sprinter uit zijn trimschoen onthuld werd, was de dag dat onze zoon Thijs zich aanmeldde als jeugdprins bij de jeugdcommissie. Vanaf dat moment begon het ook bij ons te kriebelen, stel je eens voor…vader en zoon allebei prins.

En toen werd Thijs Prins. Wat een geweldige beleving was dat voor hem, maar ook voor ons als supertrotse ouders. Toen stond het besluit van Marcus vast: 'Dat wil ik ook!' Tijdens een van de vele voorpretmomenten voor de carnavalsdagen, hadden we samen met lieve vrienden bedacht dat Marcus tijdens het frühshoppen op maandag wel als ‘Prins Maaskantje’ met zijn drie prinsessen (Miranda, Helma en ik) verkleed konden gaan. Met het motto “Niemand komt aan Prins Maaskantje” konden wij al een beetje proefdraaien en de schijn een beetje hoog houden. En ja, wat hebben wij gelachen en genoten.

Nadat de laatste noten van carnaval in 2011 op dinsdagavond wegklonken, meldden wij ons aan bij de voorzitter. Ik dacht nog: 'We zien wel...'

En toen werd het stil.

Mei 2011
16 mei gaat de telefoon. Ik hoor Marcus praten. Nadat hij het gesprek beëindigd heeft, vertelt hij dat we woensdag 18 mei verwacht worden bij de prinsencommissie. Ik vraag nog heel naïef waarom. Marcus weet het ook niet, maar heeft er een goed gevoel over. Ik denk dat ze ons vast persoonlijk willen vertellen dat wij het niet zijn geworden. Ook goed. Stiekem vind ik het eigenlijk heel erg spannend en bij de gedachte alleen al word ik keizenuwachtig.

Vol goede moed belt Marcus aan bij de prinsencommissie en nadat we onder meer begroet zijn door een paar enthousiaste viervoeters, worden wij gelijk verwelkomt met champagne en de toast 'Op het nieuwe Prinsenpaar!' Het duurt even voordat het bij mij doordringt en dan ineens heb ik het door: wij worden prins en prinses van het Baggergat de aankomende twee jaar. Wij zijn zeer vereerd dat zij dat ons gunnen, ondanks misschien wel andere gegadigden. Een mooier moment is er niet, het elfde prinsenpaar dat wij mee beleven worden wij zelf!

Die avond besluiten we dat we na de zomervakantie met de voorbereidingen gaan starten. We kunnen al wel vast nadenken over de naam, een proclamatie en of ik misschien zelf de kleding wil maken. Genoeg om samen over te tobben. Enne, nog een belangrijk item: hoe ga ik dat doen met de meiden van de dansgarde? Ik weet dat Jenny graag betrokken wil blijven bij de meiden, misschien is dat een idee?

September 2011
Een prinsenpak maken is geen optie. Waar moet je dat thuis doen als iedereen je huis in en uit loopt? Dus…op 10 september gaan we met z'n allen op pad voor een prinsenpak en prinsessenjurk. We hebben zogenaamd een uitje van mijn werk en de kids zijn de hele dag bij een raadslid. Hoeveel risico kun je lopen? Je moet dan toch wel lef hebben, toch? Eerst op pad voor het prinsenpak. We hebben mooie stof uitgezocht en de maten worden genomen. Daarna door naar Deurne voor een jurk voor mij. Het moet natuurlijk wel mooi kleuren en combineren bij het prinsenpak. Na vele stelletjes en jurken te hebben geprobeerd, zijn we ook voor mij geslaagd. We hebben de middag gezellig afgesloten met een etentje op een zonnig terras in Deurne. We waren superblij met onze keuze. En toen weer op naar huis, maar ehhh...mondje dicht!

24 september
De dag na mijn verjaardag, in alle vroegte naar Kaatsheuvel voor echte prinsenlaarzen. Alles moet wel op tijd klaar zijn. Wij hebben huiswerk. Onderscheidingen bestellen, de proclamatie bedenken, een naam verzinnen, nadenken over het boeket, een scepter ontwerpen en maken enz. We zijn druk! Eén ding staat al vast: de orchidee is ons kenmerk. Marcus kweekt al jaren orchideeën, dat is zijn passie.

Oktober 2011
Gelukkig mag ik 14 oktober weer even passen en kan ik samen met de dames van de prinsencommissie, Monique en Marloes, al een beetje zien hoe het resultaat zal worden. Weer ben ik superblij. De schoentjes erbij gescoord, tasje voor de vrouwendingetjes. Het plaatje is compleet, alleen het boeket nog.

Op 19 oktober hebben we weer een 'PP-avond' (prinsenpaaravond) met de prinsencommissie om het programma door te spreken. Ik moet niet denken namens de dansgarde, maar als prinses. Dat is lastig! Dit ben ik de laatste dertien jaar niet gewend. De meeste belangrijke taken zijn weggelegd voor de prins, dus aan hem de eer hahaha!

November 2011
Op 2 november heb ik 's morgens eerst het orchideeënboeket van zijde opgehaald en 's middags samen met Monique en Marloes mijn prinsessenoufit voor de laatste keer gepast. Na een paar kleine aanpassingen mogen we het meenemen. Alles wordt veilig opgeborgen bij de prinsencommissie. Tja, een blauw bontjasje zou eigenlijk nog wel prettig zijn,  dus heb ik stof via internet besteld en het jasje op de valreep zelf nog even gemaakt.

Op 4 november ben ik samen Marcus en met de mannen van de prinsencommissie, Vincent en Henry, naar Tetru gereden om het prinsenpak op te halen. Een vrouwelijk corrigerend oog vonden zij wel erg wenselijk en ik vond het wel natuurlijk ook prettig om mee te mogen. Zo, dat is ook weer geregeld. Op 11 november (11-11-2011, hahaha) krijgen we de scepter te zien. Na vele inspanningen door Henry, waarvoor dank, is deze echt super geworden. Een roestvrijstalen orchidee, prachtig gewoon! Zaterdag 12 november gaan we met zoveel mogelijk Kleibakkers naar Angeren, de laatste officiële avond van prins Stiwan de Maatmeester en prinses Evelien. Ik zet mijn pokerface maar weer eens op en probeer alle geruchten van mij af te praten, maar tjonge jonge jonge…dat valt niet mee. Sommigen lijken wel geobsedeerd en aan niets anders meer dan de prinsenwissel te kunnen denken. Heb ik dat!

Vele namen passeren de revue, vele uitspraken worden gedaan, maar oh wat vind ik het lastig! Het hoort bij het spel, zegt de commissie…Dat klopt ook wel, maar toch dat liegen om eigen bestwil is best lastig en niet echt mijn ding. De zenuwen beginnen ook een rol te spelen, ook het loslaten van ‘mijn’ gardemeisjes straks en de teugels overgeven aan een ander. Ik krijg er zo’n vreemd benauwd en kriebelend gevoel van. Waar ben ik aan begonnen? Nog een weekje volhouden…Daarna kan ik iedereen alles uitleggen, vertellen en voor de gardemeisjes echt alles goed regelen. En er dan uiteindelijk dus nog meer van genieten.

Op 16 november hebben we onze laatste geheime ontmoeting met de prinsencommissie. De laatste puntjes worden op de ‘i’ gezet. Het scenario wordt tot in detail nog een keer besproken. We nemen afscheid met de woorden ‘tot zaterdag’. Vrijdag 18 november, de dag voor de onthulling, ben ik niet vooruit te branden. Niets komt mij uit de handen en ik probeer mezelf een beetje bezig te houden met poetsen, boodschappen doen en ja…nog maar een keer onder de zonnebank. ’s Avonds is ons wekelijkse gezellige avondje, naar The voice of Holland kijken, gedachten op nul. En dit keer op tijd naar bed, maar van slapen komt weinig. Wel honderd en één gedachten schieten door het hoofd, ik denk aan alles wat er mis zou kunnen gaan… langzaam breekt de dag van de onthulling aan.